Laatst vroeg een collega mij of ik een blog wilde schrijven voor het Project & Change Gilde van Bvolve. Mijn eerste reactie? Waar moet ík het dan over hebben? Ik heb geen wereldschokkende inzichten, vernieuwende methodieken of een revolutionaire aanpak die ik met iedereen wil delen. Het meeste van ons werk bestaat juist uit heel veel kleine dingen: structuur aanbrengen, gesprekken voeren, mensen verbinden en stap voor stap vooruitgaan – al dan niet met behulp van project- en changemanagementmethodieken. Misschien kijken we in ons vak wel te vaak naar de grote resultaten, terwijl de echte impact juist in die kleine dingen zit. Niet bepaald onderwerpen waarvan je direct denkt: daar schrijf ik een blog over…
Tot vanochtend.
Ik sprak iemand uit mijn netwerk. Ze vertelde dat ze toe is aan een volgende stap in haar loopbaan, maar niet goed weet welke. Ze heeft jarenlang binnen het publieke domein gewerkt. Maatschappelijk betrokken, gedreven en met hart voor de inhoud. Tegelijkertijd merkte ze dat ze soms moeite heeft met de snelheid waarmee veranderingen plaatsvinden en het gevoel dat plannen niet altijd tot uitvoering komen. Ze vroeg zich hardop af of het bedrijfsleven misschien beter bij haar zou passen.
Mijn eerste reactie was eigenlijk heel simpel: ik denk niet dat de sector daarin het verschil maakt. Natuurlijk zijn er verschillen tussen publieke organisaties en commerciële bedrijven. Het tempo en de dynamiek kunnen anders zijn, net als de belangen die er spelen. Maar ik geloof niet dat de ene omgeving per definitie ‘beter’ is dan de andere. Veel belangrijker is hoe jij zelf naar verandering kijkt en hoe je jouw eigen bijdrage daarin ziet. Of je nu in de publieke sector werkt of in het bedrijfsleven: uiteindelijk werk je altijd samen met mensen. En juist daar wordt het verschil gemaakt.
Tijdens ons gesprek vroeg ik haar of ze een sport beoefende.
“Ja”, zei ze. “Ik hockey.”
“Welke positie speel je?”
“Aanvaller.”
Mooi, dacht ik. Een teamsport.
Ik stelde haar een paar vragen. Wanneer ben jij na een wedstrijd tevreden? Is dat alleen als jullie hebben gewonnen? Of moet je zelf hebben gescoord? Misschien zelfs het winnende doelpunt?
Ze dacht even na. “Nee, natuurlijk niet.”
Precies daar zit volgens mij de kern. Een overwinning is het resultaat van heel veel kleine bijdragen. De één maakt een slimme loopactie zonder de bal te krijgen. Een ander creëert ruimte voor een teamgenoot. Weer een ander geeft de assist. De coach bedenkt vooraf een goed plan en onderweg zijn er teamgenoten die elkaar coachen en motiveren. Zonder al die bijdragen komt dat doelpunt er vaak niet eens.
In organisaties is dat eigenlijk niet anders. Ook daar ontstaat succes zelden door één persoon. Het is de optelsom van al die bijdragen die uiteindelijk het verschil maakt.
Natuurlijk moet je een duidelijk doel hebben. Waar willen we naartoe en waarom is dat belangrijk? Dat moet voor iedereen helder zijn. Daarna begint het echte werk. Als project- en changemanager vertaal je het doel naar een concrete aanpak. Je brengt structuur aan, maakt afhankelijkheden en belangen inzichtelijk, betrekt de juiste mensen op het juiste moment en houdt zicht op de voortgang. Tegelijkertijd luister je naar wat er in de organisatie speelt, signaleer je waar zorgen of onduidelijkheid ontstaan en stuur je bij wanneer dat nodig is. Juist daar zit vaak de grootste waarde van project- en changemanagement: niet alleen in het eindresultaat, maar vooral in de beweging die je onderweg helpt creëren.
De planning die rust en overzicht geeft, een gesprek waardoor mensen elkaar beter weten te vinden of een kleine bijsturing op het juiste moment: het zijn bijdragen die misschien niet direct opvallen, maar die er wel voor zorgen dat een organisatie in beweging komt.
Toen mijn collega mij vroeg een blog te schrijven, dacht ik dat ik niets bijzonders te vertellen had. Nu denk ik daar anders over.
Misschien zit de grootste waarde van ons vak juist in de kleine bijdragen: in de loopactie die niet opvalt, de assist die iemand anders laat scoren en de structuur die ervoor zorgt dat een organisatie als team vooruit blijft bewegen.
Blijkbaar zijn juist de kleine dingen soms de moeite waard over te vertellen.
Amida Tiggelovend
